هارتز - بازی کارتی کلاسیک تریک‌گیر، آنلاین و رایگان برای ۳ تا ۶ بازیکن

هارتز آنلاین

هارتز Foony یک بازی کارتی هارتز آنلاین رایگان برای سه تا شش بازیکن است که اتاق‌های لینک دعوت برای دوستان، چهار سطح سختی ربات و میزی دارد که هر امتیاز را همان لحظه که گرفته می‌شود ثبت می‌کند تا همیشه بدانی کجا ایستاده‌ای. این بازی از قوانین کامل و کلاسیک استفاده می‌کند: پاس دادن سه کارت که در هر دست می‌چرخد، شروع اجباری بازی، قفل بودن دل‌ها تا وقتی شکسته شوند و ماه را زدن. بازی‌ها تا ۵۰، ۱۰۰ یا ۱۵۰ امتیاز ادامه دارند و بازیکنی که کمترین امتیاز را دارد برنده می‌شود.

هارتز به خانواده‌ای از بازی‌های اروپاییِ دوری از بردن دست تعلق دارد که قدمتش به دههٔ ۱۷۰۰ برمی‌گردد، اما از راهی خیلی جدیدتر به دست بیشتر مردم انگلیسی‌زبان رسید: بیش از دو دهه همراه ویندوز عرضه می‌شد. قوانین بازی در صفحهٔ هارتز ویکی‌پدیا ثبت شده‌اند. چیزی که این بازی را زنده نگه داشته، شکل‌وشمایلش است. قرار نیست برنده شوی. قرار است یکی دیگر را، دقیقاً در بدترین لحظه، وادار کنی برنده شود.

هارتز آنلاین را با دوستان یا مقابل ربات‌ها بازی کن

یک اتاق بساز، لینک را بفرست و هر کسی می‌تواند در چند ثانیه از هر مرورگری روی دسکتاپ یا موبایل وارد شود. ساختن اتاق به یک حساب کاربری رایگان نیاز دارد، اما کسانی که دعوت می‌کنی می‌توانند مهمان بازی کنند، بدون نیاز به نصب چیزی یا تأیید ایمیل.

میزبان در لابی میز را تنظیم می‌کند. برای یک بازی کوتاه تا ۵۰ بازی کن، یا عدد سنتی ۱۰۰ را انتخاب کن، یا برای یک بازی طولانی ۱۵۰ را بگذار. زمان هر نوبت هم می‌تواند از ۵ تا ۶۰ ثانیه باشد یا اصلاً محدودیتی نداشته باشد. هر میز ۳ تا ۶ بازیکن جا می‌دهد و دسته کارت طوری تنظیم می‌شود که همیشه کارت‌ها مساوی پخش شوند: سه بازیکن هر کدام ۱۷ کارت می‌گیرند و ۲ خشت حذف می‌شود، چهار بازیکن ۱۳ کارت کلاسیک می‌گیرند، پنج بازیکن ۱۰ کارت و شش بازیکن ۸ کارت. ۲۶ امتیاز هیچ‌وقت تغییر نمی‌کند، پس میز بزرگ‌تر فقط یعنی دست‌های کوتاه‌تر و تعداد بیشترشان.

بازی تک‌نفره مقابل ربات‌های آسان، معمولی، ماهر یا حرفه‌ای انجام می‌شود و همهٔ سطح‌ها از همان بازی اول در دسترس‌اند. ربات حرفه‌ای درست جا خالی می‌دهد، پیک‌های بالایش را پیش از آن‌که بی‌بی گیرشان بیندازد دور می‌ریزد و به‌محض اینکه در یک خال کارت نداشته باشد امتیازها را خالی می‌کند. میزبان یک درجهٔ سختی انتخاب می‌کند و همهٔ ربات‌های میز با همان درجه بازی می‌کنند. بازی‌های تک‌نفره نسبت به بازی با آدم‌ها XP کمتری می‌دهند و مقدارش به سختی انتخابی تو بستگی دارد.

یک اتاق تا ۱۰۰ نفر ظرفیت دارد. هر کسی که جا نداشته باشد پشت یکی از صندلی‌ها در صف می‌رود و به‌ترتیب نوبت می‌گیرد، پس یک گروه بزرگ هم می‌تواند همگی کنار یک میز بمانند.

چطور هارتز بازی کنیم

به همه تعداد برابری کارت داده می‌شود. پیش از اینکه کارتی بازی شود، سه کارت را برای پاس دادن انتخاب می‌کنی و همه هم‌زمان کارت‌هایشان را پاس می‌دهند، پس سه کارت می‌دهی بی‌آنکه بدانی چه چیزی به دستت می‌رسد. جهت پاس دادن می‌چرخد: در دست اول به چپ، در دست دوم به راست، در دست سوم روبه‌رو و در دست چهارم هیچ‌کس کارت پاس نمی‌دهد و با همان دستی که گرفته بازی می‌کنی.

بازیکنی که پایین‌ترین گشنیز را دارد باید بازی را با آن شروع کند و در آن دست اول هیچ امتیازی نباید بازی شود. بعد از آن، بازی کارت‌به‌کارت دور میز می‌چرخد. اگر بتوانی، باید همان خالی را که شروع شده دنبال کنی. اگر نتوانی، می‌توانی هر کارتی بازی کنی و دقیقاً همان موقع است که بازیکن‌ها از خطرناک‌ترین کارت‌هایشان خلاص می‌شوند. در هارتز حکم وجود ندارد، پس کارت هر خال دیگری اصلاً نمی‌تواند برنده شود: بالاترین کارت از خالی که بازی با آن شروع شده، دست را می‌برد.

برندهٔ دست، تمام کارت‌های امتیازی داخل آن را می‌گیرد، فرقی هم ندارد چه کسی آن‌ها را بازی کرده باشد. همین یک قانون بازی را می‌سازد و هر بازیکن تازه‌کاری را یک بار غافلگیر می‌کند:

فقط یک قانون دیگر مانده و کل بازی را یاد گرفته‌ای. تا وقتی یک دل روی دستِ خال دیگری دور ریخته نشده باشد، نمی‌شود دل بازی را شروع کرد. بازیکن‌ها به این کار شکستن دل‌ها می‌گویند. تا آن موقع این خال قفل است و میز به تو نشان می‌دهد چه زمانی باز می‌شود.

ماه را زدن

گرفتن امتیاز بد است، تا وقتی که همه‌شان را بگیری. اگر یک بازیکن در یک دست هر سیزده دل و بی‌بی پیک را جمع کند، امتیازها برعکس می‌شوند: او ۰ می‌گیرد و برای هر بازیکن دیگر ۲۶ امتیاز ثبت می‌شود. به این کار ماه را زدن می‌گویند و به همین دلیل بازیکنی که تا اینجا چند دل خورده، خطرناک‌ترین آدم پشت میز است، نه امن‌ترین.

این موضوع دفاع کردن را هم عوض می‌کند. اگر کسی مشخصاً دارد همهٔ دل‌ها را جمع می‌کند، معمولاً حرکت درست این است که عمداً یک دل بگیری، چون یک امتیاز در دستهٔ تو خیلی ارزان‌تر از ۲۶ امتیازی است که اگر او کارش را تمام کند می‌گیری. Foony ماه را خودکار دنبال می‌کند و وقتی اتفاق بیفتد روی میز ثبتش می‌کند.

تنظیمات اتاق

دو تنظیم مشخص می‌کنند اتاق چطور بازی شود. بازی تا امتیازی را تعیین می‌کند که بازی را تمام می‌کند: ۵۰، ۱۰۰ یا ۱۵۰. سرباز خشت قانونی را فعال می‌کند که اغلب اومنیباس نام دارد و باعث می‌شود آن یک کارت برای هر کسی که بگیردش ۱۰- امتیاز داشته باشد. این تغییر از چیزی که به نظر می‌رسد بزرگ‌تر است: ناگهان یک دست در هر پخش کارت ارزش دنبال کردن دارد، نه جا خالی دادن، شروع با خشت به یک تصمیم واقعی تبدیل می‌شود و بازیکنی که عقب افتاده راهی برای برگشت دارد. این گزینه به‌صورت پیش‌فرض خاموش است و یک تنظیم آماده هم برایش در فهرست اتاق‌ها وجود دارد.

استراتژی هارتز

اول پیک‌های بالایت را پاس بده. آس و شاه پیک هیچ راهی برای فرار از گرفتن بی‌بی ندارند، اگر بی‌بی به سمتشان بازی شود، پس با اینکه خودشان هیچ امتیازی ندارند گران‌ترین کارت‌های دست تو هستند. پاس دادنشان ارزشمندترین عادت در بازی است.

اگر می‌توانی کارت‌های یک خال را کم کن. بی‌کارت شدن در یک خال همان چیزی است که به تو اجازه می‌دهد بی‌بی یا یک مشت دل را روی دست یکی دیگر بیندازی و پاس دادن تنها فرصت تو برای برنامه‌ریزی کردن آن است. معمولاً بد نیست دو کارت از یک خال را از هم جدا کنی. چهار کارت نه.

با بالاترین کارت بازنده‌ات جا خالی بده. وقتی نمی‌توانی دستی را ببری، به‌جای کوچک‌ترین کارتت بزرگ‌ترین کارتی را بازی کن که هنوز می‌بازد. کارتی که نگه می‌داری، کارتی است که باید بعداً بازی کنی و کارت‌های پایین همان‌هایی هستند که آخر دست، وقتی همه راهشان بسته شده، امن نگهت می‌دارند.

بی‌بی را بشمار. تا وقتی بازی نشده، هر پیکی که بالاتر از او در دستت داری دردسر است و هر شروع با پیک یعنی یکی دارد دنبالش می‌گردد. وقتی بی‌بی رفت، کل این خال دوباره امن می‌شود و شکل دست عوض می‌شود.

حواست به ماه باشد. اگر یک بازیکن تا اینجا همهٔ دل‌ها را گرفته، دست از بهینه‌سازی امتیاز خودت بردار و یک دست ببر.

لیدربوردها و دستاوردها

هر مسابقه به لیدربوردهای هارتز روزانه، هفتگی، ماهانه، سالانه و تمام‌دوره راه پیدا می‌کند. هشت دستاورد هارتز لحظه‌های واقعی بازی را پوشش می‌دهند: آداب میز برای تمام کردن اولین مسابقه، صفحهٔ پاک برای دستی که هیچ‌چیز نمی‌گیری، از بانوی سیاه فرار کردی برای بردن بدون اینکه حتی یک بار بی‌بی پیک را بخوری، شکارچی خشت برای دنبال کردن سرباز در سه دست با قانون اومنیباس، زیر ده برای تمام کردن یک میز کامل با ده امتیاز یا کمتر، بچهٔ بازگشت برای بردن پس از ۴۰ امتیاز عقب بودن، ماه را بزن برای گرفتن هر ۲۶ امتیاز و دوبار در یک ماه آبی برای انجام دادن همین کار دو بار در یک بازی.

برنده‌ها و بازنده‌ها هر دو از هر دست سکه‌های Foony و XP حساب کاربری می‌گیرند و این پیشرفت در همهٔ بازی‌های دیگر سایت هم همراهت می‌ماند. فقط بردن پول بیشتری می‌دهد.

هارتز در برابر اسپیدز

دو بازی دست‌گیری که در دنیای انگلیسی‌زبان بیشتر از همه بازی می‌شوند، تقریباً نقطهٔ مقابل هم هستند. در اسپیدز Foony پیش از اینکه حتی یک کارت بازی شود پیش‌بینی می‌کنی چند دست می‌بری، پیک همه‌چیز را می‌برد و هدف اصلی گرفتن دست‌هاست. در هارتز نه مزایده‌ای وجود دارد و نه حکم، و دست‌ها همان چیزی هستند که سعی می‌کنی ازشان دوری کنی. همین باعث می‌شود هارتز از این دو بازی راحت‌تر یاد گرفته شود: فقط باید خال را دنبال کنی و از امتیازها فرار کنی و قضاوت درست با تمرین می‌آید، نه از همان اول. البته بازی بی‌رحم‌تری هم می‌شود، چون هر کارتی که بازی می‌کنی هدفش یک نفر مشخص است.